โอม นะโม  ชีวะโก  สิระสา  อะหัง  กรุณิโก  สัพพะสัทธานัง

โอสะถะ  ทิพพะมันตัง  ประภาโส  สุริยาจันทัง  โกมารภัจจ์โต

ประภาเสสิ  วันทามิ  ปัณฑิโต  สุเมทะโส  อะโรคา  สุมนาโหมิ

( ว่า ๓ ครั้ง )

นะอะ  นะวะ  โรคา  พยาธิ  วินาสสันติ

( ว่า ๓ ครั้ง )

๑. แก้ปวดหัว ปวดหัวเนื่องมาจากไข้หวัด หรือตััวร้อน ใช้ใบพริกขี้ หนูสดๆ ตำกับดินสอพองปิดขมับ

๒. แก้เจ็บคอ เสียงแหบ ใช้น้ำต้มหรือยาชงพริกขี้หนู กลัวคอแก้เจ็บคอและเสียงแหบได้ โดยใช้พริกขี้หนูป่น ๑ หยิบมือ เติมน้ำเดือดลง ไป ๑ แก้ว ทิ้งไว้พออุ่น ใช้น้ำกลัวคอ

๓. ช่วยขับลม แก้อาหารไม่ย่อย เจริญอาหาร โดยกินพริกขี้หนูสวน รักษากระเพาะที่ไม่มีกำลังย่อยอาหาร

๔. แก้ปลาดุกยัก ใช้พริกขี้หนูสดเขียวหรือแดงก็ได้ ขยี้ตรงที่ปลาดุก แทงจะหายปวด ขยี้แล้วจะรู้สึกเย็น (ธรรมดาพริกขี้หนูร้อน) ไม่บวม ไม่ฟกช้ำด้วย

๕. แก้เท้าแตก ใช้พริกขี้หนูทั้ง ๕ ปูนขาว สื่งละพอควร เอาไปต้ม เอาน้ำมาแช่เท้าที่แตก ถ้าไม่หายเอาต้นสลัดได รากหนอนตากยาก ใส่ลงไปด้วย

๖. แก้บวม ใบพริกขี้หนู บดผสมนำ้มะนาว พอกบริเวณที่บวม

๗. รักษาแผลสดและแผลเปื่อย ใช้ใบพริกขี้หนู ตำพอกรักษาแผล สดและแผลเปื่อย(อย่าใช้พริกขี้หนูปิดแผลมากเกินไปเพราะจะทำให้ร้อน

๘. ใบ้ใบเป็นอาหาร ใบพริกขี้หนูมีคุณค่าทางอาหารสูงมาก เพราะมี ธาตุแคลเซี่ยม ฟอสฟอรัส ไวตามินเอ และบีอยู่มาก บำรุงกระดูก บำรุง ประสาท

๙. แก้พิษตะขาบและแมลงป่องกัด ใช้พริกขี้หนููแห้ง ตำผงละลาย น้ำมาะนาว ทาแผลตะขาบกัด แมลงป่องต่อย หายเจ็บปวดดีนัก

๑๐. มดคันไฟกัด ใช้ใบหรือดอกพริกขี้หนูก็ได้ ถูบริเวณถูกกัด หายแล

ชื่อวิทย์ Capsicum fretescens Linn.
ชื่อวงศ์ SOLANACEAE
ชื่อทั่วไป พริกนก พริกแด้ ดีปลี ดีปลีขี้นก พริกขี้นก พริกแจว

ลักษณะของพืช เป็นพืชปีเดียว ต้นสูง 45-75 ซม. ใบออกสลับกัน ตัวใบยาวรี ปลายใบแหลม ฐานใบเรียวแหลม ขอบใบเรียบ ก้านใบยาว ดอกสีขาว ออกจากง่ามใบ มี 1-3 ดอก กลีบเลี้ยงติดกัน ส่วนปลายแยกเป็น 5 กลีบ มีกลีบดอก 5 กลีบ แต่ละกลีบกลมยาวสีขาว ส่วนโคนติดกันเป็นหลอดสั้นๆ เกสรตัวผู้มี 5-7 อัน เกสรตัวผู้ติดกับกลีบดอกที่ใกล้ฐาน อับเรณูกลมยาว ก้านเกสรตัวเมียเป็นเส้นบางๆ 1 อัน รังไข่มี 2- 3 ห้อง ผลกลมยาว ปลายแหลมขนาดเล็กหรือ ใหญ่แตกต่างกันไปตามการปลูก ผลแก่มีสีแดงหรือสีส้ม ก้านผลยาวได้ถึง 3.5 ซม. มีกลีบเลี้ยงเหลือติดอยู่เมล็ดจำนวนมาก ลักษณะกลมแบนสีเหลืองอ่อน พบปลูกเป็นสวน เพื่อเก็บผลขาย หรือปลูกเป็นไม้ประดับ และไว้เก็บผลกิน²

ส่วนที่ใช้ทำยา ผล ราก และต้น ใช้เป็นยา

สรรพคุณและวิธีใช้

1. ผล รสเผ็ดร้อน ช่วยการไหลเวียนของโลหิต เจริญอาหาร ช่วยย่อย ขับลม ขับเสมหะและเหงื่อ แก้ปวดท้อง อาเจียน บิด ท้องเสีย แผลเกิดจากถูกความเย็นจัด กลาก และ หิด
   - ใช้ผลแห้ง 1-2.5 กรัม บดเป็นผง ทำเป็นยาเม็ดหรือยาผงกิน ใช้ภายนอก ต้มเอาน้ำชะล้าง หรือผสมทาบริเวณที่เป็น

   2. ราก แก้แขนขาอ่อนเปลี้ย ไม่มีกำลัง ไตและอัณฑะบวม มดลูกมีเลือดออก
   - ใช้รากแห้ง 15 กรัม (สด 30 กรัม) ต้มกิน

   3. ทั้งต้น รสฉุน ร้อน แก้เหน็บชาเกิดจากอากาศเย็นจัด เลือดคั่ง ปวดข้อ และแผลที่เกิดจากถูกความเย็นจัด
   - ใช้ภายนอก ต้มเอาน้ำชะล้าง

ผลิตภัณฑ์ เจลพริก บรรเทาอาการปวดเมื่อยกล้ามเนื้อ หลัง ไหล่ และต้นคอ

สรรพคุณ
ผล

รสเผ็ดร้อน แก้ลมจุกเสียด แก้ท้องขึ้นอืดเฟ้อ ขับผายลม เจริญอาหาร ผสมวาสลินใช้ทาถูนวด แก้เคล็ดขัดยอก ฟกช้ำดำเขียว แก้ปวดตามข้อ ทำให้การไหลเวียนของเลือดดีขึ้น

ต้น

สุมเป็นถ่านแช่น้ำ ขับปัสสาวะ แก้กระษัย แก้เส้น เอ็นพิการปวดเมื่อยตามร่างกาย

ผงถ่านพริกขี้หนู

ใช้กินกับน้ำส้มสายชู เพื่อขับน้ำคาวปลาให้ตก ถ้าน้ำ คาวปลาไม่ตกในสตรีคลอดบุตร จะทำให้มีอาการหน้า มืด กัดกรามแน่น จุกแน่นในท้องในอก รู้สึกอึดอัด ใจคอหงุดหงิด หนาวสั่น แน่นอก หูดับ เป็นลมหลับ ผลอยไป แก้ไม่ทันอาจถึงสิ้นชีิวต

ชื่อวิทยาศาตร์ Gingko biloba Linn.

Common Names: Ginkgo, Maidenhair tree, Ginkgo tree

Clinical Names: Ginkgo biloba

ลักษณะของพืช เป็นไม้ยืนต้น ผลัดใบ สูง 10-25 ม. ทุกส่วนไม่มีขน แตกกิ่งก้านสาขาห่าง ๆ เปลือกสีเทาต้นแก่เปลือกสีน้ำตาลอมเหลือง ใบออกมาจากปลายกิ่งสั้น กิ่งละ 3-5 ใบ รูปพัดจีน กว้าง 5-8 ซม. ยาวประมาณ 8 ซม. ปลายใบเว้าตรงกลาง มีรอยเว้าตื้น ๆ หลายแห่ง หรือเป็นคลื่น โคนใบแหลม ขอบใบเรียบ เส้นใบเรียงถี่ ๆ เป็นรูปพัด ใบอ่อนสีเขียวอ่อน ใบแก่สีเขียวเข้ม ก่อนผลัดใบจะเปลี่ยนเป็นสีเหลือง ก้านใบเรียวยาว ดอกเป็นดอกแยกเพศ และอยู่ต่างต้นกัน ออกที่ปลายกิ่งสั้น บริเวณเดียวกับที่เกิดใบ ดอกเพศผู้แต่ละกิ่งจะออกประมาณ 4-6 ช่อ ลักษณะช่อเป็นแท่งห้อยลง มีเกสรเพศผู้จำนวนมาก อับเรณูติดที่ปลายก้านเกสร มี 2 ลอน ดอกเพศเมียออกกิ่งละ 2-3 ดอก ดอกมีก้านยาว ที่ปลายก้านมีไข่ 2 เมล็ด ไข่ไม่มีรังไข่หุ้ม แต่มักจะเจริญเติบโตเพียงเมล็ดเดียว ผลรูปค่อนข้างกลมหรือรีมีเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 3 ซม. เป็นผลชนิดมีเนื้อนุ่มแต่เมล็ดแข็ง เมื่อสุกสีเหลือง ผิวสีนวล กลิ่นค่อนข้างเหม็น เมล็ดรูปรีหรือรูปไข่ เปลือกแข็ง สีออกเหลืองนวล เนื้อภายในเมล็ดเมื่อทำให้สุกใช้เป็นอาหารได้ทั้งคาว และหวาน เรียกว่า “แปะก๊วย”

ส่วนที่ใช้ทำยา ใบ เมล็ด

สรรพคุณและวิธีใช้

สารสกัดจากใบ มีฤทธิ์ในการช่วยไหลเวียนของโลหิต มีฤทธิ์ฆ่าแมลงศัตรูพืช

เมล็ด กินได้เมื่อขจัดสารพิษออกแล้ว ใช้เป็นยาฝาดสมาน ระงับประสาท ขับเสมหะ แก้ไอ หืดหอบ บำรุงร่างกาย ฟอกเลือด ขับพยาธิ ลดไข้และสารสกัดจากเมล็ดมีฤทธิ์เป็นยาชีวนะต่อเชื้อวัณโรค

เปลือกเมล็ด มีฤทธิ์กัดทำลาย เมื่อสัมผัสจะทำให้ผิวหนังอักเสบ และมีผู้นำมาใช้เป็นยาฆ่าแมลง

ผลิตภัณฑ์ ยาเม็ดซึ่งมีสารสกัดจากใบแปะก๊วยแห้ง

สรรพคุณ บำรุงสุขภาพ และใช้รักษาโรคที่เกี่ยวกับสมอง การได้ยิน การทรงตัว

1. ทุกส่วนหรือทั้ง 5 หรือทั้งต้น หมายถึง ต้น ราก ใบ ดอก ผล
2. ใบเพสลาด หมายถึง ใบไม้ที่จวนแก่
3. หมากสง หมายถึง หมากที่แก่และสุก จะมีผิวของผลเป็นสีหมากสุก เนื้อในซึ่งเคยนิ่ม (ที่เรียกหมากดิบ) จะเปลี่ยนเป็นแข็ง
4. เหล้า หมายถึง เหล้าโรง (28 ดีกรี)
5. แอลกอฮอลล์ หมายถึง แอลกอฮอล์ชนิดสีขาวสำหรับผสมยา ห้ามใช้แอลกอฮอล์ชนิดจุดไฟ
6. น้ำปูนใส หมายถึง น้ำยาที่ทำขึ้นโดยการนำปูนที่รับประทานกับหมาก มาละลายน้ำสะอาด ตั้งทิ้งไว้ แล้วรินน้ำใสมาใช้
7. ต้มเอาน้ำดื่ม หมายถึง ต้มสมุนไพรด้วยการใส่น้ำพอประมาณ หรือสามเท่าของปริมาณที่ต้องการใช้ ต้มพอเดือดอ่อนๆ ให้เหลือ 1 ส่วนจาก 3 ส่วนข้างต้น รินเอาน้ำดื่มตามขนาด
8. ชงน้ำดื่ม หมายถึง ใส่น้ำเดือดหรือน้ำร้อนจัด ลงบนสมุนไพรที่อยู่ในภาชนะปิดฝา ทิ้งไว้สักครู่ จึงใช้ดื่มแต่น้ำ
9. ความแรงของยาชง 1 ใน 2 หมายถึง ใช้สมุนไพร 1 ส่วน เติมน้ำ 2 ส่วน ความแรงของยาเป็น % หมายถึงชั่งยามาหนัก 10 กรัม เติมน้ำยาให้ครบ 100 กรัม ซึ่งความแรงที่แท้จริงจะไม่ได้ 10% ของตัวยา
10. คำว่า “ส่วน” เช่น ใช้ยาชนิดที่หนึ่ง 1 ส่วน ชนิดที่สอง 2 ส่วน หมายถึง ถ้าใช้ชนิดที่หนึ่ง 1 กำมือ ชนิดที่สองใช้ 2 กำมือ
11. ยาลูกกลอน หมายถึง เอาสมุนไพรมาบดให้เป็นผงละเอียด เมื่อจะรับประทาน มักใช้น้ำผึ้งเป็นน้ำกระสาย จะคลุกให้แฉะๆ พอปั้นเป็นเม็ดกลมๆ รับประทานโดยใช้กลืน
12. น้ำกระสายยา หมายถึง ส่วนที่ใช้ไปเสริมฤทธิ์การรักษาให้ดีขึ้น ยาตำรับเดียวกัน ถ้าใช้น้ำกระสายยาแตกต่างกันออกไป จะสามารถรักษาโรคได้ต่างกัน

ที่มา: plantgenetic-rspg.org

กลุ่มอาการ / โรคที่แนะนำให้ใช้สมุนไพร
ปัจจุบันการใช้สมุนไพรในงานสาธารณสุขมูลฐานส่งเสริมและเผยแพร่การใช้สมุนไพรตัวเดียวเพื่อรักษาโรค / อาการเบื้องต้นที่พบบ่อยๆและเนื่องจากสมุนไพรหลายชนิดเป็นพืชผักที่รับประทานอยู่เป็นประจำ จึงแนะนำไว้ในการส่งเสริมสุขภาพด้วย (รวมทั้งสีผสมอาหารที่อยู่ตามธรรมชาติ)
กลุ่มโรค/อาการเบื้องต้นที่แนะนำให้ใช้สมุนไพรมี 18 โรค ดังนี้
- อาการท้องผูก
- อาการท้องอึดอัด ท้องเฟ้อ แน่นจุกเสียด
- อาการท้องเสีย (แบบไม่รุนแรง)
- พยาธิลำไส้
- บิด
- อาการคลื่นไส้ อาเจียน (เหตุจากธาตุไม่ปกติ)
- อาการไอ ขับเสมหะ
- อาการไข้
- อาการขัดเบา (คือปัสสาวะไม่สะดวก กะปริบกะปรอยแต่ไม่มีอาการบวม)
- โรคกลาก
- โรคเกลื้อน
- อาการนอนไม่หลับ
- ฝี แผลพุพอง (ภายนอก)
- อาการเคล็ดขัดยอก (ภายนอก)
- อาการแพ้ อักเสบ แมลงสัตว์กัดต่อย (ภายนอก)
- แผลไฟไหม้ น้ำร้อนลวก (ภายนอก)
- เหา
- ชันนะตุ
หากเป็นโรค/ อาการเหล่านี้ให้ใช้สมุนไพรที่แนะนำ และหยุดใช้เมื่อหายไป แต่ถ้าอาการยังไม่ดีขึ้นภายใน 2-3 วัน ควรไปปรึกษาศูนย์บริการสาธารณสุขหรือโรงพยาบาล

ถ้าผู้ป่วยมีอาการโรค/อาการดังกล่าว แต่เป็นอาการที่รุนแรง ต้องนำผู้ป่วยส่งโรงพยาบาลทันที ไม่ควรรักษาด้วยการซื้อยารับประทานเองหรือใช้สมุนไพร อาการที่รุนแรงมีดังนี้

1. ไข้สูง (ตัวร้อนจัด) ตาแดง ปวดเมื่อยมาก ซึม บางทีพูดเพ้อ (อาจเป็นไข้หวัดใหญ่หรือไข้ป่าชนิดขึ้นสมอง)
2. ไข้สูงและดีซ่าน (ตัวเหลือง) อ่อนเพลียมาก อาจเจ็บในแถวชายโครง อาจเป็นโรคตับอักเสบ ถุงน้ำดีอักเสบ ฯลฯ
3. ปวดแถวสะดือ เวลาเอามือกดเจ็บปวดมากขึ้น หน้าท้องแข็ง อาจท้องผูกและมีไข้เล็กน้อยหรือมาก (อาจเป็นโรคไส้ติ่งอักเสบอย่างแรง หรือลำไส้ส่วนอื่นอักเสบ)
4. เจ็บแปลบในท้องคล้ายมีอะไรฉีกขาด ปวดท้องรุนแรงมาก อาจมีตัวร้อนและคลื่นไส้อาเจียนด้วย บางทีมีประวัติปวดท้องบ่อยๆ มาก่อน (อาจมีการะลุของกระเพาะอาหารหรือลำไส้)
5. อาเจียนเป็นโลหิต หรือไอเป็นโลหิต (อาจเป็นโรคร้ายแรงของกระเพาะอาหารหรือปอด) ต้องให้คนไข้นอนพักนิ่งๆ ก่อน ถ้าแพทย์อยู่ใกล้ควรเชิญมาตรวจที่บ้าน ถ้าจำเป็นต้องพาไปพบแพทย์ ควรรอให้เลือดหยุดเสียก่อน และควรพาไปโดยมีการกระทบกระเทือนน้อยที่สุด
6. ท้องเดินอย่างแรง อุจจาระเป็นน้ำ บางทีมีลักษณะคล้ายน้ำซาวข้าว บางทีถ่ายพุ่ง ถ่ายติดต่อกันอย่างรวดเร็ว คนไข้อ่อนเพลียมาก ตาลึก หนังแห้ง (อาจเป็นอหิวาตกโรค) ต้องพาไปพบแพทย์โดยด่วน ถ้าไปไม่ไหวต้องแจ้งแพทย์หรืออนามัยที่ใกล้ที่สุดโดยเร็ว
7. ถ่ายอุจจาระเป็นมูกและเลือด บางทีเกือบไม่มีเนื้ออุจจาระเลย ถ่ายบ่อยมาก อาจจะตั้งสิบครั้งในหนึ่งชั่วโมง คนไข้เพลียมาก (อาจเป็นโรคบิดอย่างรุนแรง)
8. สำหรับเด็ก โดยเฉพาะอายุภายในสิบสองปี ไข้สูง ไอมาก หายใจมีเสียงผิดปกติ คล้ายๆ กับมีอะไรติดอยู่ในคอ บางทีก็มีอาการหน้าเขียวด้วย (อาจเป็นโรคคอตีบ) ต้องรีบพาไปพบแพทย์โดยด่วนที่สุด
9. อาการตกเลือดเป็นเลือดสดๆ จากทางไหนก็ตาม โดยเฉพาะทางช่องคลอด ต้องพาไปพบแพทย์โดยเร็วที่สุด

1. กลุ่มอาการ / โรคที่ไม่ควรใช้สมุนไพร
   เป็นโรคร้ายแรง โรคเรื้อรัง หรือโรคที่ยังพิสูจน์ไม่ได้แน่ชัดว่ารักษาด้วยสมุนไพรได้ เช่น งูพิษกัด สุนัขบ้ากัด บาดทะยัก กระดูกหัก มะเร็ง วัณโรค กามโรค ความดันโลหิตสูง เบาหวาน โรคเรือน ดีซ่าน หลอดลมอักเสบเรื้อรัง ปอดบวม (ปอดอักเสบ) อาการบวม ไทยฟอยด์ โรคตาทุกชนิด

2. ข้อแนะนำในการใช้สมุนไพร
   1. ใช้ให้ถูกต้น สมุนไพรมีชื่อพ้องหรือซ้ำกันมาก และบางท้องถิ่นก็เรียกไม่เหมือนกัน จึงต้องรู้จักสมุนไพรและใช้ให้ถูกต้น
   2. ใช้ให้ถูกส่วน ต้นสมุนไพรไม่ว่าจะเป็นราก ใบ ดอก เปลือก ผล เมล็ด จะมีฤทธิ์ไม่เท่ากัน บางทีผลแก่ ผลอ่อน มีฤทธิ์ต่างกันด้วย จะต้องรู้ว่าส่วนใดใช้เป็นยาได้
   3. ใช้ให้ถูกขนาด สมุนไพรถ้าใช้น้อยไป ก็รักษาไม่ได้ผล แต่ถ้ามากไปก็อาจเป็นอันตราย หรือเกิดพิษต่อร่างกายได้
   4. ใช้ให้ถูกวิธี สมุนไพรบางชนิดต้องใช้สด บางชนิดต้องปนกับเหล้า บางชนิดใช้ต้ม จะต้องรู้วิธีใช้ให้ถูกต้อง
   5. ใช้ให้ถูกกับโรค เช่น ท้องผูก ต้องใช้ยาระบาย ถ้าใช้ยาที่มีฤทธิ์ฝาดสมาน ก็จะทำให้ท้องผูกยิ่งขึ้น นอกจากนั้นยังต้องระมัดระวังในเรื่องความสะอาดในการเก็บยา การเตรียมยา และเครื่องมือเครื่องใช้ในการทำยา จะต้องสะอาดด้วย มิฉะนั้น อาจเกิดโรคอื่นติดตามมา

3. อาการแพ้ที่เกิดจากสมุนไพร
   สมุนไพรมีคุณสมบัติเช่นเดียวกับยาทั่วไป คือมีทั้งคุณและโทษ บางคนใช้แล้วเกิดอาการแพ้ได้ แต่เกิดขึ้นได้น้อย เพราะสมุนไพรมิใช่สารเคมีชนิดเดียว เช่น ยาแผนปัจจุบัน ฤทธิ์จึงไม่รุนแรง (ยกเว้นพวกพืชพิษบางชนิด) แต่ถ้าเกิดอาการแพ้ขึ้นควรหยุดยาเสียก่อน ถ้าหยุดแล้ว อาการหายไป อาจทดลองใช้ยาอีกครั้ง โดยระมัดระวัง ถ้าอาการเช่นเดิมเกิดขึ้นอีก แสดงว่าเป็นพิษของยาสมุนไพรแน่ ควรหยุดยาและเปลี่ยนไปใช้ยาอื่น หรือถ้าอาการแพ้รุนแรง ควรไปรับการรักษาที่ศูนย์บริการสาธารณสุขและโรงพยาบาล

   อาการที่เกิดจากการแพ้สมุนไพร มีดังนี้
   1. ผื่นขึ้นตามผิวหนัง อาจเป็นตุ่มเล็กๆ ตุ่มโตๆ เป็นปื้นหรือเป็นเม็ด แบบคล้ายลมพิษ อาจบวมที่ตา (ตาปิด) หรือริมฝีปาก (ปากเจ่อ) หรือมีเพียงดวงสีแดงที่ผิวหนัง
   2. เบื่ออาหาร คลื่นไส้ อาเจียน (หรืออย่างใดอย่างหนึ่ง) ถ้ามีอยู่ก่อนกินยา อาจเป็นเพราะโรค
   3. หูอื้อ ตามัว ชาที่ลิ้น ชาที่ผิวหนัง
   4. ประสาทความรู้สึกทำงานไวเกินปกติ เช่น เพียงแต่แตะผิวหนังก็รู้สึกเจ็บ ลูบผมก็แสบหนังศีรษะ ฯลฯ
   5. ใจสั่น ใจเต้น หรือรู้สึกวูบวาบคล้ายหัวใจจะหยุดเต้น และเป็นบ่อยๆ
   6. ตัวเหลือง ตาเหลือง ปัสสาวะสีเหลือง เขย่าเกิดฟองสีเหลือง (เป็นอาการของดีซ่าน) อาการนี้แสดงถึงอันตรายร้ายแรง ต้องรีบไปพบแพทย์

ที่มา: plantgenetic-rspg.org

เป็นน้ำมันนวดตัวที่ผลิตขึ้นจากภูมิปัญญาไทยเดิม ผสมผสานกับเทคโนโลยีสมัยใหม่ โดยเภสัชกรแผนไทย จากสมุนไพรอันทรงคุณค่าของไทย ไร้สารเคมีเจือปน จึงทำให้คุณค่าต่อร่างกาย จากน้ำมันหอมระเหยทำให้ร่างกายสดชื่น ผ่อนคลายใช้เป็นสุคนธบำบัดได้ดี เมื่อเกิดอาการวิงเวียน หน้ามืดตาลาย หัวใจสั่น เมารถเมาเรือ และสารสำคัญที่สกัดได้จากสมุนไพรหลายชนิด เมื่อทาถู นวดคลึงเบาๆ สารสำคัญนี้ จะซึมซับเข้าสู่ผิวหนัง และเนื้อเยื่อ ทำให้ข้อต่อเส้นเอ็น ความตึงเคลียดของกล้ามเนื้อผ่อนคลาย หายจากอาการปวดเมื่อย เคล็ดขัดยอก สารสำคัญอีกหลายชนิด ของสมุนไพร ยังใช้รักษาแผลสด แผลเปื่อย คันตามร่างกาย ลมพิษ อย่างได้ผลอีกด้วย ช่วยยับยั้งแบคทีเรีย และเชื้อราหลายชนิด

และจากผลการทดลองวิจัยทางคลีนิค ยังใช้ทาหัวริดสีดวงชนิดเดือยไก่ ให้ยุบฝ่อไปได้ จึงเชื่อมั่นได้ว่า ท่านมี น้ำมันสมุนไพรบงกชทิพย์ ไว้ใกล้ตัวเหมือนมีหมอประจำบ้าน ไว้ในยามฉุกเฉิน ก่อนถึงมือแพทย์ เพราะเราได้ทำการทดลอง และเผยแพร่มานานกว่า 8 ปี

ท่านจะเห็นได้ว่า เกือบร้อยเปอร์เซ็นต์ ในการแพทย์แผนไทยเป็นยาตำรับ ประกอบขึ้นด้วย สมุนไพรหลายชนิด ซึ่งมีทั้งตัวยาตรง ตัวยาประกอบด้วย ตัวยาช่วย และตัวยาชูกลิ่นชูรส ช่วยเสริมฤทธิ์ ซึ่งกันและกันให้มีประสิทธิภาพยิ่งขึ้น

ผู้ผลิตไม่ถือโอกาศใช้การตลาดเพื่อให้ผู้บริโภคหลงเชื่อ โดยแบ่งแยกใช้เฉพาะโรค เช่น เกี่ยวกับเส้นเอ็นขวดหนึ่ง ถ้ากล้ามเนื้อก็อีกขวด ฯลฯ สมมุติว่า ถ้าเป็นพร้อม ๆ กันไม่ต้องซื้อถึง 5 ขวด 10 ขวด หรือ เช่นนี้เราทำไม่ได้ ผิดจรรยาบรรณของเรา จึงได้ผสมผสาน สมุนไพรแต่ละชนิดเข้ากันอย่างลงตัว รวมอยู่ในขวดเดียว ให้ท่านพิสูจน์ว่าจริงเท็จเป็นอย่างไร ระยะเวลาอันยาวนาน ที่ผู้ใช้บอกกล่าวต่อกันปากต่อปาก ถึงประสิทธิภาพ และประสิทธิผลของ น้ำมันสมุนไพรบงกชทิพย์ เป็นเครื่องพิสูจน์ความจริง จนกระทรวงอุตสาหกรรมให้การรับรองมาตรฐานอุตสาหกรรมชุมชน กระทรวงพาณิชย์รับรองคุณภาพจากการคัดกรองเพื่อการส่งออก

และคณะกรรมการ OTOP แห่งชาติได้คัดสรรให้ น้ำมันสมุนไพรบงกชทิพย์ เป็นผลิตภัณฑ์ ยอดเยี่ยมระดับ 5 ดาว ประจำปี 2549 ซึ่งเป็นรายเดียวที่ได้รับเกียรติระดับประเทศ

น้ำมันสมุนไพรบงกชทิพย์ ยังได้รับการยอมรับจากวงการ สปา (spa) หลายแห่งของประเทศไทย และสปา (spa) ต่างประเทศ เช่น เกาะลังกาวี ประเทศมาเลเซีย

เราขอแนะนำอีกผลิตภัณฑ์ ซึ่งมีคุณภาพไม่ด้อยกว่าน้ำมันนวดตัว สมุนไพรบงกชทิพย์ คือ น้ำมันเหลืองบงกชทิพย์ มีทั้งชนิดขวดประจำบ้าน และ ขวดลูกกลิ้ง ชนิดพกพาติดตัว วิธีใช้เหมือนกันกับ น้ำมันบงกชทิพย์

ผลิตโดย

นายแพทย์แผนไทยสุนทร ทิพยศ บภ.บว. พท.บ.(วิทยาศาสตร์สุขภาพ) (เภสัชกรแผนไทย,เวชกรรมแผนไทย) และ เภสัชกรแผนไทยนางอุบล ทิพยศ

สถานที่ผลิตและจัดจำหน่าย

18 ม.4 ต.ควนขนุน อ.เขาชัยสน จ.พัทลุง 93130 โทร. 084-747-6063

สำนักงานสาขากรุงเทพฯ

39/199 ชั้น 9 อาคารมีสุวรรณทาวเวอร์ แขวงพระโขนง เขตวัฒนา กทม. 10110 โทร 02-711-3505

www.bongkochdhip.com

Ajwain (also known as carom seeds or bishop’s weed), is an uncommon spice except in certain areas of Asia. It is the small seed-like fruit of the Bishop’s Weed plant, (Trachyspermum ammi syn. Carum copticum), egg-shaped and grayish in colour. The plant has a similarity to parsley. Because of their seed-like appearance, the fruit pods are sometimes called ajwain seeds or bishop’s weed seeds. Ajwain is often confused with lovage seed; even some dictionaries mistakenly state that ajwain comes from the lovage plant. Ajwain is also called ‘owa’ in Marathi, ‘vaamu’ in Telugu, “omam” (ஓமம்) in Tamil, “ajwana” in Kannada, “ajmo” in Gujarati, “jowan” in Bengali and “asamodagam” in Singhalese

Flavour and aroma

Raw ajwain smells almost exactly like thyme because it also contains thymol, but is more aromatic and less subtle in taste, as well as slightly bitter and pungent. It tastes like thyme or caraway, only stronger. Even a small amount of raw ajwain will completely dominate the flavor of a dish. In Indian cuisine, ajwain is almost never used raw, but either dry-roasted or fried in ghee or oil. This develops a much more subtle and complex aroma, somewhat similar to caraway but “brighter”. Among other things, it is used for making a type of paratha, called ‘ajwain ka paratha’. …click here to read more

Herb is a plant that is valued for qualities such as medicinal properties, flavor, scent, or the like.

Herbs have a variety of uses including culinary, medicinal, or in some cases even spiritual usage. The green, leafy part of the plant is often used, but herbal medicine makes use of the roots, flowers, seeds, root bark, inner bark (cambium), berries and sometimes the pericarp or other portions. General usage differs between culinary herbs and medicinal herbs. A medicinal herb may be a shrub or other woody plant, whereas a culinary herb is a non-woody plant, typically using the leaves. Any of the parts of the plant, as well as any edible fruits or vegetables, might be considered “herbs” in medicinal or spiritual use. …click here to read more

ผลิตจากสมุนไพรธรรมชาติบริสุทธิ์ของไทย ไม่ใส่สีและน้ำหอม

สรรพคุณ

- แก้ปวดจะช่วยบรรเทาอาการเคล็ด ขัด ยอก ฟก ช้ำ ปวด บวม
- แก้บรรเทาอาการหวัด คัดจมูก น้ำมูกไหล วิงเวียน หน้ามืด ตาลาย คล้ายจะเป็นลม
- แก้แมลงกัดต่อย ทาแก้พิษแมลงสัตว์กัดต่อย ผดผื่นคันตามผิวหนัง ตะคริว และเหน็บชา

วิธีใช้
ทาถู นวด สูด ดม

ส่วนผสม
ไพล พิมเสน การบูร

ข้อควรระวัง

อย่าให้เข้าตา เก็บให้พ้นมือเด็กเล็ก, แสงแดด

ผลิตโดย
นายแพทย์แผนไทย สุนทร ทิพยศ บภ.พว. พท.ม. (วิทยาศาสตร์สุขภาพ)
อ. อุบล ทิพยศ
ที่อยู่ 18 ม. 4 ต. ควนขนุน อ.เขาชัยสน จ.พัทลุง 93130